Luchtspiegeling

Caravan

Qatar is een glinsterende visie die hier niet veel positieve aandacht krijgt. Karin Lochner wordt door een toevallige kennis meegenomen achter de schermen van het koninkrijk.

De eigenzinnige kenmerken van Qatar kunnen niet anders zijn: kunstwerken en bouwhekken. Beide strekken zich bijna eindeloos uit langs de meerbaanswegen. Mijn taxi rijdt van het vliegveld naar de hoofdstad Doha als op een lichte laan. Alleen hoge, slanke lantaarns flankeren de bermen in plaats van bomen. De uitgebreide pracht van de installaties komt tot zijn recht wanneer de XXL-lantaarns ’s nachts in violet, groen en kobaltblauw schijnen. Ze dompelen de stadssnelweg onder in mystiek licht. Zelfs overdag, wanneer de monumentale lichtstokken niet branden, is de magie voelbaar in het glinsterende zonlicht. Want nu zie ik het patroon in de metalen lampjes: Arabische kalligrafie. Wat een welkom!

Wat, wil je naar Qatar?

Ik krijg minachtende blikken. In 2022 wordt het WK voetbal in Qatar gehouden. Aangezien men geïnteresseerd kan zijn in de miniatuurstaat, verdedig ik mezelf. Telkens wanneer “Qatar” over mijn lippen komt, volgen de suggestieve woorden met een snuif: bouwvakkers! Onacceptabele voorwaarden! Schandaal! Wie westerse berichten leest, is ervan overtuigd dat alle buitenlandse bouwvakkers in Qatar worden uitgebuit. Er wordt een donker beeld geschilderd. Tot nu toe zijn er minder ongevallen en doden gevallen dan op de bouwplaatsen in Brazilië – in de vergelijkbare periode – die ontstonden voor het WK 2014.

Toegegeven, de keuze als WK-locatie ten gunste van de woestijnstaat is controversieel. In de zomer lopen de temperaturen op tot boven de veertig graden. Absoluut ongeschikt voor het WK voetbal. Daarnaast is de prijs minder sportief dan financieel gemotiveerd. Om hoeveel omkoping het gaat, zal waarschijnlijk nooit helemaal duidelijk worden. Qatar heeft momenteel een slechte reputatie. Gerechtvaardigd of niet?

Ik ontmoet Waad, de dochter van een Qatarese vader en een Jordaanse vader die opgroeide in Doha. Een oosterse schoonheid. Ik spreek haar in de lift van mijn hotel omdat ze niet zo ongenaakbaar lijkt als de vrouwen met bedekte gezichten. Het is volkomen onmogelijk om ze zelfs maar een glimlach te sturen, laat staan ​​er een van hen te krijgen. Zelfs tijdens het eten tillen ze het gezichtsmasker alleen hoog genoeg op om hapklare stukjes voedsel door hun openingen te duwen alsof ze een helling opgaan. Waads gezicht is subtiel opgemaakt en haar ogen sprankelen van leven. Een gescheurde spijkerbroek en een glittert-shirt gluren onder haar zwarte, achteloos geregen abaya vandaan. Mag ik je interviewen? Ik hoop op een half uur. Het wordt een aantal dagen waarin ze samen hun thuisland verkennen. Ze verlicht me: de sluier, waarin het gezicht zelfs tijdens het eten onzichtbaar blijft, wordt voornamelijk beoefend door toeristen, met wie ze ook niets te maken heeft. Behalve samen bidden op de voorgeschreven tijden. Als ze onderweg is.

Luchtspiegeling
Schuiven naar boven